Czynność procesowa karna

Jest to szczególnego rodzaju czynność prawna, podejmowana przed organami procesowymi lub przez te organy (np. przed sądem w toku postępowania sądowego, przed organem administracji w toku postępowania administracyjnego), której skutkiem jest ukształtowanie pozycji procesowej strony dokonującej czynności albo rozstrzygnięcie kwestii będącej przedmiotem sprawy (głównej lub incydentalnej).

Dokonanie czynności procesowej może mieć m.in. postać wniesienia powództwa, pisma przygotowawczego, aktu oskarżenia, wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a także samego wydania wyroku czy postanowienia.

Czynność procesowa w postępowaniu karnym – zachowanie się uczestnika procesu, wywołujące skutki przewidziane przez prawo procesowe. Regułą jest, że zachowanie to przybiera formę działania. Zaniechanie nie jest w procesie żadną czynnością, chyba że chodzi o świadome zaniechanie np. milczenia mające na celu wywołanie skutku prawnego.

Czynności procesowe tworzą stosunki procesowe.

Czynność procesowa, aby mogła być uznana za skuteczną musi pozostawać w zgodzie z pewnymi wymaganiami, to jest:

- musi być zgodna z przepisami prawa procesowego,

- musi istnieć wola uczestników czynności w wypadku oświadczeń procesowych,

- brak wad woli uczestników czynności procesowej (niedopuszczalny jest błąd co do treści czynności i przymus psychiczny),

- brak warunku w odniesieniu do oświadczeń procesowych.

 

Czynności procesowe dzielą się na:

- czynności realne (zwane także faktycznymi), np. przeszukanie, zatrzymanie;

- oświadczenia procesowe czyli wyrażenie woli;

- postrzeżenia procesowe.

 

Oświadczenia procesowe dzielą się na:

- oświadczenia postulujące (skargi, prośby, wnioski);

- oświadczenia władcze (imperatywne) z których najważniejsze są decyzje procesowe.

 

Decyzje procesowe dzielą się na:

- orzeczenia (orzeczenia dzielą się na wyroki i postanowienia);

- zarządzenia.

 

Powrót do strony głównej