Depozyt sądowy

Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego jest możliwe jedynie w odniesieniu do niektórych świadczeń, np. pieniędzy, kosztowności, książeczek oszczędnościowych, dokumentów.

Wyróżnić można dwa rodzaje depozytów sądowych:

- składane i pozostawiane wskutek potrzeb i dla celów postępowania (np. karnego, egzekucyjnego), co do których powstaje wątpliwość, komu należy je wydać; rzeczy ruchome odebrane przez komornika dłużnikowi podczas nieobecności wierzyciela.

- składane jako przedmiot świadczenia w celu zwolnienia się z wykonania zobowiązania – samo złożenie przedmiotu do depozytu nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania, ale zwalnia go od obowiązku pieczy nad przedmiotem, w razie wytoczenia przez wierzyciela powództwa o wykonanie zobowiązania, dłużnik może go odesłać z żądaniem świadczenia do depozytu, ustaje obowiązek zapłaty odsetek umownych lub odsetek za opóźnienie, ponadto ciężary oraz korzyści związane z rzeczą przechodzą na wierzyciela. Zwolnienie dłużnika od zobowiązania następuje na skutek odbioru przez wierzyciela przedmiotu świadczenia z depozytu. 

 

Zgodnie z art. 467 k.c., dłużnikowi przysługuje prawo złożenia do depozytu sądowego poza wypadkami przewidzianymi w innych przepisach:

-  jeżeli wskutek okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności, nie wie, kto jest wierzycielem, albo nie zna miejsca zamieszkania lub siedziby wierzyciela;
-  jeżeli wierzyciel nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych ani przedstawiciela uprawnionego do przyjęcia świadczenia;

-  jeżeli powstał spór, kto jest wierzycielem;

- jeżeli z powodu innych okoliczności dotyczących osoby wierzyciela świadczenie nie może być spełnione.

 

Dłużnik powinien niezwłocznie zawiadomić wierzyciela w formie pisemnej o złożeniu przedmiotu do depozytu sądowego. W przeciwnym wypadku może on narazić się na odpowiedzialność za szkodę wynikłą z niepoinformowania wierzyciela.

 

Powrót do strony głównej