Dochodzenie

Jest jedną z dwóch form (obok śledztwa) prowadzenia postępowania przygotowawczego w postępowaniu karnym.

Postępowanie przygotowawcze dąży do wyjaśnienia okoliczności, które sprzyjały popełnieniu czynu, a przede wszystkim ma na celu:

- ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo,

- wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawcy,

- wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych i rozmiarów szkody,

- zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.

 

Dochodzenie jest prowadzone w przypadku spraw mniejszej wagi, dla których nie jest konieczne prowadzenie śledztwa, a samo dochodzenie w swojej istocie jest mniej formalne od śledztwa.

Zgodnie z treścią art. 325b § 1 k.p.k. dochodzenie prowadzi się w sprawach o przestępstwa należące do właściwości sądu rejonowego:

- zagrożone karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, z tym że w wypadku przestępstw przeciwko mieniu tylko wówczas, gdy wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona lub grożąca nie przekracza 100.000 zł,

- przewidziane w art. 159, art. 254a i art. 262 § 2 k.k.,

- przewidziane w art. 279 § 1, art. 286 § 1 i 2 oraz w art. 289 § 2 k.k., jeżeli wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona lub grożąca nie przekracza 100.000 zł.

 

Dochodzenie prowadzi Policja lub organy, o których mowa w art. 312 k.p.k. (czyli Straż Graniczna, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służba Celna oraz Centralne Biuro Antykorupcyjnego), chyba że prowadzi je prokurator.

Dochodzenie powinno być ukończone w ciągu miesiąca. Prokurator nadzorujący dochodzenie może przedłużyć ten okres do 3 miesięcy. W razie nie zakończenia dochodzenia w ciągu 3 miesięcy akta sprawy przekazuje się prokuratorowi nadzorującemu dochodzenie, który może je przedłużyć na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż na dalsze 3 miesiące, lub przejąć je do śledztwa.

Dochodzenia nie prowadzi się:

1) w stosunku do oskarżonego pozbawionego wolności w tej lub innej sprawie, chyba że:

a) zastosowano zatrzymanie,

b) sprawcę ujętego na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem tymczasowo aresztowano,

2) jeżeli oskarżony jest nieletni, głuchy, niemy, niewidomy lub gdy biegli lekarze psychiatrzy powołani do wydania opinii w sprawie stwierdzą, że poczytalność oskarżonego w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu lub w czasie postępowania jest wyłączona albo w znacznym stopniu ograniczona.

 

Powrót do strony głównej