Doradca tymczasowy

Instytucja występująca w postępowaniu o ubezwłasnowolnienie.

 

Osoba mająca zapewnić ochronę prawną osoby, dla której został ustanowiony.

Zgodnie z art. 548 k.p.c. jeżeli wniosek o ubezwłasnowolnienie dotyczy osoby pełnoletniej, sąd może na wniosek uczestnika postępowania lub z urzędu, przy wszczęciu lub w toku postępowania, po wysłuchaniu osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie, ustanowić dla niej doradcę tymczasowego, gdy uzna to za konieczne dla ochrony jej osoby lub mienia.

Doradcą tymczasowym ustanawia się przede wszystkim małżonka, krewnego lub inną osobę bliską, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie wzgląd na dobro osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie.

Sąd może także zwrócić się do organizacji pozarządowej wymienionej w art. 546 § 3 k.p.c. o wskazanie osoby, która mogłaby być ustanowiona doradcą tymczasowym.

 

Osoba, której został ustanowiony doradca tymczasowy ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych w takim samym zakresie jak osoba ubezwłasnowolniona częściowo. Ponadto z reguły nie są w stanie samodzielnie podejmować korzystnych dla siebie decyzji, co w może negatywnie odbić się głównie na ich majątku i szeroko rozumianych prawach. Podstawową funkcją doradcy jest zatem ochrona takiej osoby, rozumiana jednak jako ochrona prawna, a nie typowo fizyczna.

 

Postanowienie o ustanowieniu doradcy staje się skuteczne z chwilą doręczenia go osobie, której dotyczy wniosek. W szczególnych wypadkach (art. 556 k.p.c.) postanowienie staje się skuteczne z chwilą wydania. Postanowienie to traci moc z chwilą, gdy: wniosek o ubezwłasnowolnienie został prawomocnie oddalony lub odrzucony albo postępowanie umorzono lub na skutek orzeczenia o ubezwłasnowolnieniu ustanowiony został opiekun lub kurator.

 

Powrót do strony głównej