Egzekucja świadczeń alimentacyjnych

(art. 1081 k.p.c.) Do egzekucji świadczeń alimentacyjnych stosuje się przepisy art. 844 - 1040 o egzekucji świadczeń pieniężnych (z modyfikacjami wynikającymi z art. 1081 - 1087 k.p.c.). Regulacje prawne normujące egzekucję świadczeń alimentacyjnych traktują alimenty w ścisłym tego słowa znaczeniu (art. 128 k.r.o. – jako środki utrzymania, a w miarę możliwości także środki wychowania) oraz do wszelkich świadczeń mających charakter rent alimentacyjnych (art. 903, 907 k.c.).

 

Do egzekucji alimentów mogą mieć zastosowanie wszystkie sposoby egzekucji, a więc z ruchomości, nieruchomości, rachunku bankowego i najczęściej z wynagrodzenia za pracę (art. 1088 k.p.c.).

 

Tytułem wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności.

Wyrokowi zasądzającemu alimenty sąd z urzędu nadaje klauzulę wykonalności. Tytuł wykonawczy doręcza się wówczas wierzycielowi z urzędu.

Taki stan rzeczy oznacza to, że orzeczenie sądu jest wykonalne natychmiast, bez konieczności oczekiwania na jego uprawomocnienie się i to bez względu na to, czy zobowiązany wniósł apelację czy nie.

Do wszczęcia egzekucji alimentów niezbędne jest złożenie wniosku u komornika. Wierzyciel, który skierował taki wniosek nie musi wskazywać sposobu egzekucji ani majątku dłużnika, z którego egzekucja ma być prowadzona. W sytuacji takiej przyjmuje się, że wniosek dotyczy wszystkich dopuszczalnych sposobów egzekucji, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości. Do obowiązków komornika należy przeprowadzenie dochodzenia by ustalić zarobki i stan majątkowy dłużnika oraz jego miejsca zamieszkania.

 

Powrót do strony głównej