Egzekucja z ruchomości

Egzekucję z ruchomości regulują art. 844 - 879 k.p.c..

Polski kodeks cywilny nie definiuje pojęcia ruchomości. Artykuł 46 § 1 k.c. określa rzeczy, które są nieruchomościami (czyli: grunty, budynki trwale z gruntem związane i części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności). Przyjmuje się zatem, iż ruchomością jest wszystko to co nie jest nieruchomością, ani też częścią składową nieruchomości. Ruchomościami nie są również:

- ciecze, gazy w stanie wolnym (woda, powietrze) - po umiejscowieniu ich w zamkniętym naczyniu stają się ruchomościami,

- niewydobyte złoża minerałów - po wydobyciu kopaliny stają się ruchomościami,

- dzikie zwierzęta żyjące na wolności (ptaki, zwierzęta lądowe, zwierzęta wodne) - po udomowieniu stają się ruchomościami,

- dobra osobiste określone w art. 23 k.c.,

- dobra będące przedmiotem praw autorskich (dzieła literackie, naukowe, artystyczne),

- znaki towarowe,

- energia (różne jej postacie - atomowa, elektryczna),

- dobra określone w prawie własności przemysłowej takie jak wzory użytkowe, wynalazki.

Egzekucja z ruchomości należy do komornika tego sądu, w którego okręgu znajdują się ruchomości, chyba że wierzyciel korzysta z prawa wyboru komornika. Prawo to pozwala wierzycielowi wybrać komornika do przeprowadzenia egzekucji z pominięciem właściwości miejscowej na podstawie i w granicach określonych w art. 8 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

Do egzekucji z ruchomości komornik przystępuje przez ich zajęcie, a następnie oszacowanie i sprzedaż.

 

Powrót do strony głównej