Hasła na literę K

 

KARA

KARA 25 LAT POZBAWIENIA WOLNOŚCI

KARA ARESZTU

KARA DOŻYWOTNIEGO POZBAWIENIA WOLNOŚCI

KARA GRZYWNY - KODEKS KARNY

KARA NAGANY

KARA ŁĄCZNA

KARA OGRANICZENIA WOLNOŚCI

KARA PORZĄDKOWA

KARA POZBAWIENIA WOLNOŚCI

KARA UMOWNA

KASACJA

KLAUZULA WYKONALNOŚCI

KOMIS UMOWA

KOMORNIK SĄDOWY

KONSTYTUCJA

KONSUMENT

KONTAKTY Z DZIECKIEM

KONTRADYKTORYJNOŚĆ

KONTRAKTACJA

KONTROLA I UTRWALANIE ROZMÓW

KORUPCJA

KORZYŚĆ MAJĄTKOWA

KORZYŚĆ OSOBISTA

KOSZTY PROCESU

KOSZTY SĄDOWE

KRADZIEŻ

KRAJOWA RADA PROKURATURY

KRAJOWA RADA SĄDOWNICTWA

KRAJOWE CENTRUM INFORMACJI KRYMINALNYCH

KRAJOWY REJESTR KARNY

KRAJOWY REJESTR SĄDOWY

KSIĘGA WIECZYSTA

KRYMINALISTYKA

KRYMINOLOGIA

KSENOFOBIA

KUPUJĄCY

KURATELA

KURATELI  UCHYLENIE

KURATOR DLA NIEZNANEGO Z MIEJSCA POBYTU

KURATOR SĄDOWY

KURATOR SPADKU

KWALIFIKACJE ZAWODOWE PRACOWNIKÓW

 

 

 

KARA

Karą jest, określona przepisami prawa, dolegliwość będąca sankcją za niezgodne z prawem działanie jednostki.

Kara w tym rozumieniu może zostać nałożona tylko przez organy uprawione do tego, czyli sąd bądź organy administracji publicznej (np w. postępowaniu mandatowym).

W kodeksie karnym (art. 32), kara jest odpowiedzią na popełnione przestępstwo, wyróżnia się w nim 6 kar:

1) kara grzywny,

2) kara ograniczenia wolności,

3) kara pozbawienia wolności,

4) kara 25 lat pozbawienia wolności,

5) kara dożywotniego pozbawienia wolności,

6) kara aresztu wojskowego.

 

Kara w odniesieniu do kodeksu wykroczeń (art. 18) jest odpowiedzią na niezgodne z prawem działanie która narusza obowiązujące normy. Przewidziane za to są następujące kary:

1) kara nagany,

2) kara grzywny,

3) kara ograniczenia wolności,

4) kara aresztu.

 

Kara w odniesieniu do kodeksu karnego skarbowego (art. 47 i 53) jest odpowiedź na przestępstwo skarbowe lub za wykroczenie skarbowe. Kodeks ten przewiduje następujące kary:

1) kara grzywny w stawkach dziennych,

2) kara ograniczenia wolności,

3) kara pozbawienia wolności.

Za wykroczenia skarbowe:

1) kara grzywny określona kwotowo.

 

 

 

KARA 25 LAT POZBAWIENIA WOLNOŚCI

Rodzaj kary przewidzianej za popełnienie niektórych ciężkich zbrodni.

Kara ta jest w znaczeniu systemowym tożsama ze zwykłą karą pozbawienia wolności, jedyną różnicą jest to iż kara 25 lat pozbawienia wolności nie podlega podziałowi.

 

 

 

KARA ARESZTU

Jest namiastką kary pozbawienia wolności.

Kara aresztu jest najsurowszym izolacyjnym środkiem wynikającym z przepisów kodeksu wykroczeń.

Kara aresztu trwa najkrócej 5, najdłużej 30 dni; wymierza się ją w dniach.

Nie można wymierzyć kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, jeżeli warunki osobiste sprawcy uniemożliwiają odbycie tej kary.

 

 

 

KARA DOŻYWOTNIEGO POZBAWIENIA WOLNOŚCI

Najsurowsza kara przewidziana w polskim systemie karnym, orzekana przy najcięższych zbrodniach.

Jego istotą jest oddzielenie osoby skazanej od społeczeństwa, trwale i całkowicie, ponieważ popełniona zbrodnia nie pozostawia wątpliwości, iż po powrocie do społeczeństwa skazany wróci na drogę przestępstwa, a resocjalizacja nie przyniesie żadnego skutku.

Jest to kara bezterminowa, jednak skazany może na podstawie art. 78 § 3 k.k. ubiegać się o warunkowe przedterminowe zwolnienie po 25 latach odbycia kary. Ponadto sąd, który orzekł karę dożywotniego pozbawienia wolności, może w swym wyroku ustanowić surowsze ograniczenie do skorzystania z warunkowego przedterminowego zwolnienia, np. 30 lub 40 lat.

Według polskiego kodeksu karnego karę dożywotniego pozbawienia wolności można orzec za:

- wszczęcie lub prowadzenie wojny napastniczej (art. 117 § 1 k.k.),

- ludobójstwo (zabijanie lub powodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu osób należących  do określonej grupy wyznaniowej, narodowościowej, etnicznej, narodowej w celu jej całkowitego lub częściowego wyniszczenia) (art. 118 § 1 k.k.),

- stosowanie środka masowej zagłady zakazanego prawem międzynarodowym (art. 120 k.k.),

- zabijanie jeńców wojennych, osób, które złożyły broń lub poddały się, rannych, chorych, rozbitków, personelu medycznego, osób duchownych, ludności cywilnej obszaru okupowanego (art. 123 § 1 k.k.),

- pozbawienie niepodległości państwa, oderwanie części jego terytorium (secesja), zmiana przemocą konstytucyjnego ustroju RP (art. 127 § 1 k.k.),

- dopuszczenie się zamachu na życie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (art. 134 k.k.),

- zabójstwo (art. 148 § 1, 2, 3 k.k.).

 

 

 

KARA GRZYWNY - KODEKS KARNY

Kara grzywny w swej istocie ma na celu sprawienie dolegliwości finansowej sprawcy czynu zabronionego.

Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540.

Jednocześnie grzywna może być nadzwyczajnie obostrzona do 810 stawek dziennych.

 

Stawkę dzienną ustala sąd, który bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.

Stawka dzienna nie może być niższa od 10 zł, ani też przekraczać 2.000 zł, jednakże przepisy szczególne określające konkretne zdarzenia mogą ją podnieść nawet do 3000 zł.

 

 

 

KARA NAGANY

Jest to kara ustna, której celem jest udzielenie przypomnienia o obowiązującym prawie, wskazanie jakie dobro zostało naruszone i czego nie należy popełniać w przyszłości.

Kara ta jest najmniej uciążliwa, nie prowadzi do konsekwencji w postaci ubytku majątkowego ani ograniczenia i pozbawienia wolności.

W przeciwieństwie do innych kar ta nie powoduje wpisania do Krajowego Rejestru Karnego

 

 

 

KARA ŁĄCZNA

Wymierzana jest wówczas, gdy sprawca popełnił dwa albo więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary zasadnicze tego samego rodzaju.

Kara łączna nie może być niższa od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa i nie może przekroczyć sumy kar wymierzonych, jak również górnej granicy danego rodzaju kary.

 

 

 

KARA OGRANICZENIA WOLNOŚCI

Jest nieizolacyjną karą mającą na celu wychowanie sprawcy, a poprzez pracę społecznie użyteczną odpłacenie społeczeństwu za krzywdę wyrządzoną czynem niedozwolonym. Ważnym elementem stosowania tej kary jest świadomość skazanego, że popełnił błąd.

Wykonanie kary ograniczenia wolności ma na celu wzbudzenie w skazanym woli kształtowania w nim społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego (art. 53. § 1 k.k.w.).

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 12 miesięcy; wymierza się ją w miesiącach.

W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany:

1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu,

2) jest obowiązany do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne,

3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.

 

Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym.

Do osoby zatrudnionej można orzec potrącenie od 10 do 25 % wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd.

W okresie odbywania kary skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy.

Takie same zasady się stosuję do kary ograniczenia wolności wynikłej z przepisów kodeksu karnego skarbowego.

 

 

 

KARA PORZĄDKOWA

(art. 285 i nast. k.p.k.) Na świadka, biegłego, tłumacza lub specjalistę, który bez należytego usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie albo bez zezwolenia tego organu wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem, można nałożyć karę pieniężną w wysokości do 10.000 złotych.

Stosuje się ją odpowiednio do obrońcy lub pełnomocnika, w wypadkach szczególnych ze względu na ich wpływ na przebieg czynności.

Karę pieniężną należy uchylić, jeżeli ukarany dostatecznie usprawiedliwi swe niestawiennictwo lub samowolne oddalenie się. Usprawiedliwienie może nastąpić w ciągu tygodnia od daty doręczenia postanowienia wymierzającego karę pieniężną.

 

Karę porządkową stosuje się odpowiednio do osoby, która bezpodstawnie uchyla się od złożenia zeznania, wykonania czynności biegłego, tłumacza lub specjalisty, złożenia przyrzeczenia, wydania przedmiotu, dopełnienia obowiązków poręczyciela albo spełnienia innego ciążącego na niej obowiązku w toku postępowania, jak również do przedstawiciela lub kierownika instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej obowiązanej udzielić pomocy organowi prowadzącemu postępowanie karne, która bezpodstawnie nie udziela pomocy w wyznaczonym terminie.

 

W razie uporczywego uchylania się od złożenia zeznania, wykonania czynności biegłego, tłumacza lub specjalisty oraz wydania przedmiotu można zastosować, niezależnie od kary pieniężnej, aresztowanie na czas nie przekraczający 30 dni.

 

Ponadto zgodnie z art. 49 § 1 ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych, w razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie, sąd może ukarać winnego karą porządkową grzywny w wysokości do 10 000 złotych lub karą pozbawienia wolności do czternastu dni.

 

W postępowaniu sądowym wymierzanie ich należy do wyłącznej kompetencji sądu, zaś w postępowaniu przygotowawczym leżą w gestii prokuratora - prócz aresztowania i nakładania na obrońcę lub pełnomocnika kary pieniężnej, które na wniosek prokuratora stosuje sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.

 

 

 

KARA POZBAWIENIA WOLNOŚCI

Jest to izolacyjny środek orzekany przez sąd w sprawie karnej. Jego istotą jest oddzielenie osoby skazanej od społeczeństwa, polegający na przymusowym umieszczeniu takiej osoby na określony czas w zamkniętym i strzeżonym zakładzie karnym.

Kara pozbawienia wolności ma na celu wzbudzanie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do przestępstwa.

Wykonanie kary pozbawienia wolności przebiega na podstawie przepisów kodeksu karnego wykonawczego.

 

W polskim prawie karnym kara pozbawienia wolności może być wymierzona na okres od jednego miesiąca do 15 lat (art. 37 k.k.); wymierza się ją w miesiącach i latach, przy czym przepisy szczególne określają górne i dolne granice kar za poszczególne przestępstwa oraz zasady wymiaru kary.

 

Kara pozbawienia wolności za przestępstwa skarbowe trwa najkrócej 5 dni, najdłużej - 5 lat; wymierza się ją w dniach, miesiącach i latach.

Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może 10 lat kary pozbawienia wolności.

 

 

 

KARA UMOWNA

Inaczej odszkodowanie umowne, kara konwencjonalna lub kara wadialna. Zgodnie z art. 483 k.c. jest to dodatkowe zastrzeżenie umowne, sankcja cywilnoprawna w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego.

 

Dłużnik nie może bez zgody wierzyciela zwolnić się z zobowiązania przez zapłatę kary umownej.

Jej celem jest naprawienie szkody poniesionej przez wierzyciela na skutek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Zabezpiecza ona wykonanie tego zobowiązania, tym samym zwiększając realność jego wykonania a także ułatwia naprawienie szkody.

 

 

 

KASACJA

(z łaciny cassatio - zmiana, zniszczenie) Jest to nadzwyczajny środek zaskarżenia od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego (apelacyjnego).

Polega on na zbadaniu przez Sąd Najwyższy zgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie sądowe.

 

Kasację ma prawo wnieść: strona – (kasacja tzw. zwyczajna), Prokurator Generalny, Naczelny Prokurator Wojskowy lub Rzecznik Praw Obywatelskich – (kasacja tzw. nadzwyczajna)

Jeżeli przez wydanie orzeczenia doszło do naruszenia praw dziecka kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie może wnieść Rzecznik Praw Dziecka.

 

Kasacja powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma procesowego, a ponadto należy w niej wskazać, na czym polega zarzucane uchybienie.

 

Kasacja wnoszona przez stronę musi być sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym (przymus adwokacki).

 

 

 

KLAUZULA WYKONALNOŚCI

Razem z tytułem egzekucyjnym tworzy tytuł wykonawczy uprawniający do egzekucji z majątku dłużnika. Jej istotą jest stwierdzenie, że dany tytuł egzekucyjny nadaje się do wykonania w drodze przymusu (zazwyczaj w trybie egzekucji sądowej). Nadanie przez sąd klauzuli wykonalności stanowi zezwolenie na wszczęcie egzekucji.

Wniosek o nadanie klauzuli wykonalności sąd rozpoznaje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia jego złożenia.

Klauzulę wykonalności nadaje sąd jednoosobowo na wniosek wierzyciela. Tytułowi wydanemu w postępowaniu, które zostało lub mogło być wszczęte z urzędu, sąd nadaje klauzulę wykonalności z urzędu.

 

Sąd wydaje wierzycielowi, na jego pisemny wniosek, odpis orzeczenia z klauzulą wykonalności, gdy orzeczenie stanie się prawomocne. Wyroki oraz postanowienia Sądu orzekające co do istoty sprawy wydane w postępowaniu nieprocesowym uprawomocniają się w terminie 21 dni od dnia wydania, natomiast nakazy zapłaty w terminie 14 dni od dnia wydania. Orzeczenie nie ulega uprawomocnieniu się w przypadku skutecznego wniesienia przez stronę środka zaskarżenia.

 

Klauzula wykonalności powinna zawierać stwierdzenie, że tytuł uprawnia do egzekucji, a w razie potrzeby oznaczać jej zakres. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, tytułowi egzekucyjnemu opiewającemu na świadczenie pieniężne w walucie obcej sąd nada klauzulę wykonalności ze zobowiązaniem komornika do przeliczenia zasądzonej kwoty na walutę polską według średniego kursu waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień sporządzenia planu podziału, a jeżeli planu nie sporządza się – na dzień wypłaty kwoty wierzycielowi.

 

 

 

KOMIS UMOWA

Jedna z umów należących do grupy umów tzw. pośrednictwa handlowego.

Art. 765 k.c. wyróżnia dwa rodzaje umowy komisu:

- umowę komisu kupna (komis kupna) – zobowiązanie komisanta w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna rzeczy ruchomych na rachunek komitenta, lecz w imieniu własnym.

- umowę komisu sprzedaży (komis sprzedaży) – zobowiązanie komisanta w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek komitenta, lecz w imieniu własnym.

Ponadto występuje umowa komisu łącząca oba rodzaje - komisant jest zobowiązany zarówno do kupna, jak i sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek komitenta, ale we własnym imieniu. 

Stronami umowy komisu są przyjmujący zlecenie, czyli komisant, oraz dający zlecenie, czyli komitent. Nie są stronami umowy komisu kontrahenci komisanta, są to podmioty prawa będące stronami umów sprzedaży zawieranych z komisantem.

 

 

 

KOMORNIK SĄDOWY

Funkcjonariusz publiczny działający przy sądzie rejonowym. Zajmuje się między innymi wykonywaniem rozstrzygnięć o roszczenia cywilne przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego a także przeprowadza spis inwentarza, sporządza protokół stanu faktycznego przed wszczęciem procesu sądowego lub przed wydaniem orzeczenia. Podstawą prawną wykonywania zawodu komornika jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji. Wykonuje on czynności w sposób przewidziany przez przepisy kodeksu postępowania cywilnego oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, pod nadzorem prezesa właściwego miejscowo sądu rejonowego. Jest on niezawisły, podlega jedynie ustawom i orzeczeniom sądowym.

Wierzyciel ma prawo wyboru komornika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem:

- spraw o egzekucję z nieruchomości

- oraz spraw, w których przepisy o egzekucji z nieruchomości stosuje się odpowiednio.

 

Komornikom powierza się w szczególności następujące zadania (art. 2 ust. 3 ustawy):

- wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz o zabezpieczenie roszczeń;

- wykonywanie innych tytułów wykonawczych wydanych na podstawie odrębnych przepisów oraz tytułów egzekucyjnych, które zgodnie z odrębnymi przepisami podlegają wykonaniu w drodze egzekucji sądowej bez zaopatrywania ich w klauzulę wykonalności;

- sporządzanie protokołu stanu faktycznego przed wszczęciem procesu sądowego lub przed wydaniem orzeczenia na zarządzenie sądu lub prokuratora.

Komornik, poza zadaniami określonymi w art. 2 ust. 3 ustawy, ma prawo:

- doręczania zawiadomień sądowych, obwieszczeń, protestów i zażaleń oraz innych dokumentów za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty;

- na wniosek organizatora licytacji - sprawowania urzędowego nadzoru nad dobrowolnymi publicznymi licytacjami, z przybiciem najniższej lub najwyższej oferty;

- weryfikowania istnienia i treści tytułów wykonawczych wydanych w postępowaniach elektronicznych.

 

Komornik przekazuje wyegzekwowane należności w terminie 4 dni uprawnionemu, w wypadku opóźnienia, obowiązany jest zapłacić uprawnionemu odsetki od kwot otrzymanych i nie rozliczonych w terminie. Odpowiada on za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu czynności, dlatego też obowiązany jest zawrzeć umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody.

Ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie powagi i godności urzędu, rażącą obrazę przepisów prawa, niewykonanie poleceń powizytacyjnych oraz wydatkowanie środków podlegających dokumentacji na działalność rażąco niezgodną z ich przeznaczeniem.

Karami dyscyplinarnymi są upomnienie, nagana, kara pieniężna do dwudziestokrotnej wysokości najniższego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej oraz wydalenie ze służby komorniczej. Pociąga ono za sobą zakaz wykonywania zawodu na okres 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

 

 

 

KONSTYTUCJA

Ustawa zasadnicza, podstawowy akt prawotwórczy określający ustrój danego państwa, reguluje całokształt zagadnień ustroju społeczno - gospodarczego i politycznego w szczególności organizację oraz sposób powoływania najważniejszych ogniw aparatu państwowego oraz normująca podstawowe prawa i obowiązki obywatela.

 

 

 

KONSUMENT

Zgodnie z art. 221 k.c. – jest to osoba fizyczna dokonująca czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową.

Kodeks cywilny podaje definicję, natomiast bardziej wyczerpująco o konsumencie i jego prawach mówią przepisy szczególne np. w ustawa o kredycie konsumenckim, ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej czy ustawa o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych.

 

 

 

KONTAKTY Z DZIECKIEM

(art. 113 – 1136 k.r.o.) Zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice i ich dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywać ze sobą kontakty.

Obejmują one przebywanie z dzieckiem (odwiedziny, spotkania, zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu) i bezpośrednie porozumiewanie się, utrzymywanie korespondencji, korzystanie z innych środków porozumiewania się na odległość, w tym ze środków komunikacji elektronicznej.

 

Jeżeli dziecko przebywa stale u jednego z rodziców, sposób utrzymywania kontaktów z dzieckiem przez drugiego z nich określany jest wspólnie przez opiekunów, kierując się dobrem dziecka i biorąc pod uwagę jego rozsądne życzenia; w braku porozumienia rozstrzyga sąd opiekuńczy.

 

Sąd opiekuńczy, jeżeli wymaga tego dobro dziecka, może zakazać utrzymywania z nim kontaktów, zakazać spotykania się z dzieckiem; zakazać zabierania dziecka poza miejsce jego stałego pobytu; zezwolić na spotykanie się z dzieckiem tylko w obecności drugiego z rodziców albo opiekuna, kuratora sądowego lub innej osoby wskazanej przez sąd; ograniczyć kontakty do określonych sposobów porozumiewania się na odległość; zakazać porozumiewania się na odległość.

 

 

 

KONTRADYKTORYJNOŚĆ

Cecha procesu karnego, cywilnego, postępowania administracyjnego itp. zakładająca prawo strony do walki o korzystne dla siebie rozstrzygnięcie sprawy. Zasada ta, zakłada, że między stronami procesu toczy się spór i na nich ciąży obowiązek udowodnienia swoich racji. W tak rozumianym procesie sąd odgrywa jedynie rolę arbitra, który wydaje wyrok.

 

 

 

KONTRAKTACJA

(art. 613 k.c.) Zalicza się ją do grupy umów, mających na celu przeniesienie (nabycie) własności przedmiotu umowy. Producent rolny zobowiązuje się wytworzyć i dostarczyć kontraktującemu oznaczoną ilość produktów rolnych określonego rodzaju, a kontraktujący zobowiązuje się te produkty odebrać w terminie umówionym, zapłacić umówioną cenę oraz spełnić określone świadczenie dodatkowe, jeżeli umowa lub przepisy szczególne przewidują obowiązek spełnienia takiego świadczenia.

 

Można ją zawrzeć na czas oznaczony, na jeden cykl produkcji lub jako umowa wieloletnia.

 

Przedmiotem jej są produkty rolne rozumiane jako określona ilość rzeczy oznaczonych co do gatunku, wytworzonych przez producenta, wytworzone w gospodarstwie rolnym producenta. Są to produkty wytworzone wyłącznie w gospodarstwie rolnym producenta, co w istotny sposób zawęża przedmiot umowy.

Nie ulega wątpliwości, że kontraktujący może odmówić przyjęcia produktów niepochodzących ze wskazanego gospodarstwa rolnego, a niemożliwość ich wytworzenia w tymże gospodarstwie ma wpływ na odpowiedzialność producenta wobec kontraktującego.

 

 

 

KONTROLA I UTRWALANIE ROZMÓW

Zgodnie z art. 237 k.p.k. - po wszczęciu postępowania sąd na wniosek prokuratora może zarządzić kontrolę i utrwalanie treści rozmów telefonicznych w celu wykrycia i uzyskania dowodów dla toczącego się postępowania lub zapobieżenia popełnieniu nowego przestępstwa.

 

W wypadkach niecierpiących zwłoki kontrolę i utrwalanie treści rozmów telefonicznych może zarządzić prokurator, który jest obowiązany zwrócić się w terminie 3 dni do sądu z wnioskiem o zatwierdzenie postanowienia. Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wniosku w terminie 5 dni na posiedzeniu bez udziału stron. W wypadku niezatwierdzenia postanowienia prokuratora sąd w postanowieniu wydanym w przedmiocie wniosku zarządza zniszczenie wszystkich utrwalonych zapisów. Zaskarżenie postanowienia wstrzymuje jego wykonanie.

 

Kontrola i utrwalanie treści rozmów telefonicznych są dopuszczalne tylko wtedy, gdy toczące się postępowanie lub uzasadniona obawa popełnienia nowego przestępstwa dotyczy:

1) zabójstwa,

2) narażenia na niebezpieczeństwo powszechne lub sprowadzenia katastrofy,

3) handlu ludźmi,

4) uprowadzenia osoby,

5) wymuszania okupu,

6) uprowadzenia statku powietrznego lub wodnego,

7) rozboju, kradzieży rozbójniczej lub wymuszenia rozbójniczego,

8) zamachu na niepodległość lub integralność państwa,

9) zamachu na konstytucyjny ustrój państwa lub jego naczelne organy, albo na jednostkę Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

10) szpiegostwa lub ujawnienia informacji niejawnych o klauzuli tajności "tajne" lub "ściśle tajne";

11) gromadzenia broni, materiałów wybuchowych lub radioaktywnych,

12) fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi, środkami lub instrumentami płatniczymi albo zbywalnymi dokumentami uprawniającymi do otrzymania sumy pieniężnej, towaru, ładunku albo wygranej rzeczowej albo zawierającymi obowiązek wpłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach lub stwierdzenie uczestnictwa w spółce,

13) wytwarzania, przetwarzania, obrotu i przemytu środków odurzających, prekursorów, środków zastępczych lub substancji psychotropowych,

14) zorganizowanej grupy przestępczej,

15) mienia znacznej wartości,

16) użycia przemocy lub groźby bezprawnej w związku z postępowaniem karnym,

17) łapownictwa i płatnej protekcji,

18) stręczycielstwa, kuplerstwa i sutenerstwa,

19) przestępstw określonych w rozdziale XVI ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.) oraz w art. 5-8 Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, sporządzonego w Rzymie dnia 17 lipca 1998 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 78, poz. 708), zwanego dalej "Statutem".

 

Kontrola i utrwalanie treści rozmów telefonicznych są dopuszczalne w stosunku do osoby podejrzanej, oskarżonego oraz w stosunku do pokrzywdzonego lub innej osoby, z którą może się kontaktować oskarżony albo która może mieć związek ze sprawcą lub z grożącym przestępstwem.

 

Urzędy i instytucje prowadzące działalność telekomunikacyjną oraz przedsiębiorca telekomunikacyjny w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, obowiązani są umożliwić wykonanie postanowienia sądu lub prokuratora w zakresie przeprowadzenia kontroli rozmów telefonicznych oraz zapewnić rejestrowanie faktu przeprowadzenia takiej kontroli.

 

Prawo odtwarzania zapisów ma sąd lub prokurator, a w wypadkach nie cierpiących zwłoki, za zgodą sądu lub prokuratora, także Policja.

 

Prawo zapoznawania się z rejestrem przeprowadzonych kontroli rozmów telefonicznych ma sąd, a w postępowaniu przygotowawczym - prokurator.

 

Wykorzystanie dowodu uzyskanego podczas kontroli i utrwalania treści rozmów telefonicznych jest dopuszczalne wyłącznie w postępowaniu karnym w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w stosunku do którego jest możliwe zarządzenie takiej kontroli.

 

 

 

KORUPCJA

(łac. corruptio – zepsucie) Jest to nadużycie publicznego stanowiska w celu uzyskania prywatnych korzyści.

Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 104, poz. 708) korupcją jest obiecywanie, proponowanie, wręczanie, żądanie, przyjmowanie przez jakąkolwiek osobę bezpośrednio lub pośrednio, jakiejkolwiek nienależnej, korzyści majątkowej, niemajątkowej lub innej, lub przyjmowanie propozycji lub obietnicy takich korzyści w zamian za działanie lub zaniechanie działania w wykonywaniu funkcji publicznej lub w toku działalności gospodarczej.

 

 

 

KORZYŚĆ MAJĄTKOWA

(art. 115 § 4 k.k.) W przypadku przestępstwa łapownictwa, jest to każde dobro zaspokajające określoną potrzebę, którego wartość da się wyrazić w pieniądzu. Może nią być przyrost majątku po stronie aktywów, także korzystne umowy np. pożyczka udzielona na preferencyjnych warunkach, darowizna, cesja wierzytelności, wygranie przetargu; korzyścią majątkową może być również zmniejszenie pasywów np. zwolnienie z długu.

Zgodnie z opinią Sądu Najwyższego, korzyścią majątkową jest także każde przysporzenie majątku sobie lub innej osobie albo uniknięcie w nim strat, z wyjątkiem tych wypadków, gdy korzyść przysługuje sprawcy lub innej osobie zgodnie z istniejącym w chwili czynu stosunkiem prawnym.

 

 

 

KORZYŚĆ OSOBISTA

(art. 115 § 4 k.k.) W przypadku przestępstwa łapownictwa, jest to świadczenie o charakterze niemajątkowym, polepszające sytuację osoby, która je uzyskuje (np. obietnica awansu, załatwienia pracy, odznaczenie orderem, wyuczenie zawodu, ograniczenie obowiązków zawodowych, albo przyjęcie na praktykę, wysłanie na zagraniczne stypendium, wykreowanie korzystnego wizerunku w mediach, przyspieszenie wykonania operacji, kontakty seksualne, itp.).

 

 

 

KOSZTY PROCESU

Koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Zalicza się do nich: koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.

Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego.

Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Zalicza się do nich także koszty mediacji prowadzonej na skutek skierowania przez sąd.

 

 

 

KOSZTY SĄDOWE

Obejmują one opłaty i wydatki. Do ich uiszczenia obowiązana jest strona, która wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, chyba że ustawa stanowi inaczej.

 

 

 

KRADZIEŻ

Zgodnie z art. 278 § 1 k.k. – jest to zabór cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia. Pod pojęciem zaboru rozumie się fizyczne wyjęcie rzeczy spod władztwa właściciela. Dotyczy to również przedmiotu pozostawionego przez niego w znanym mu miejscu w zamiarze późniejszego jej zabrania.

Wymóg dokonania zaboru oznacza, że nie jest możliwa kradzież rzeczy znalezionej przez sprawcę lub jemu powierzonej. Nie wyklucza to odpowiedzialności za inne przestępstwo, a mianowicie za przywłaszczenie.

Przedmiotem wykonawczym przestępstwa kradzieży może być tylko rzecz o wartości majątkowej. Powinna być ona nadto dla sprawcy cudza (czyli mieć właściciela, którym jest kto inny, niż sprawca). Kradzież może polegać tylko na aktywnym działaniu.

Karą za to przestępstwo jest pozbawienie wolności od 3 miesięcy do lat 5. Natomiast w przypadku kradzieży z włamaniem kara pozbawienia wolności od roku do lat 10.

 

 

 

KRAJOWA RADA PROKURATURY

Organ władzy państwowej, utworzony w ramach reformy prokuratury w Polsce, wprowadzonej w życie z dniem 31 marca 2010 r. Reforma ta rozdzieliła funkcje ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego RP.

Celem powołania KRP było zwiększenie stopnia autonomii i niezależności prokuratorów, w szczególności względem władzy wykonawczej, a także poddanie kontroli działalności apolitycznego prokuratora generalnego.

 

 

 

KRAJOWA RADA SĄDOWNICTWA

Jest to konstytucyjny organ kolegialny powołany w roku 1989. Uprawnienia Krajowej Rady Sądownictwa realizowane są w formie uchwał podejmowanych na posiedzeniach plenarnych.

Do najistotniejszych zadań Rady należy:

- opiniowanie aktów normatywnych dotyczących sądownictwa i sędziów oraz podejmowanie uchwał w sprawach wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie ich zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie dotyczącym niezależności sądów i niezawisłości sędziów,

- rozpatrywanie i ocena kandydatur do pełnienia urzędu sędziowskiego oraz przedstawianie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosków o powołanie sędziów w Sądzie Najwyższym, Naczelnym Sądzie Administracyjnym, sądach powszechnych, wojewódzkich sądach administracyjnych i sądach wojskowych,

- rozpatrywanie wniosków o przeniesienie sędziów w stan spoczynku, wyrażanie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez sędziów, którzy ukończyli 65 rok życia,

- rozpatrywanie wystąpień sędziów w stanie spoczynku o powrót na stanowiska sędziowskie,

- uchwalanie zbioru zasad etyki zawodowej sędziów i czuwanie nad ich przestrzeganiem,

- wybór Rzecznika Dyscyplinarnego sędziów sądów powszechnych, występowanie z żądaniami wszczynania postępowań dyscyplinarnych w stosunku do sędziów oraz odwoływanie się od wyroków sądów dyscyplinarnych pierwszej instancji,

- przeprowadzanie wizytacji sądu lub lustracji pracy sędziego, którego indywidualna sprawa podlega rozpatrzeniu przez Radę,

- wyrażanie opinii w sprawie powołania i odwołania prezesów i wiceprezesów sądów powszechnych i sądów wojskowych.

 

 

 

KRAJOWE CENTRUM INFORMACJI KRYMINALNYCH

Komórka organizacyjna Komendy Głównej Policji realizującą zadania w zakresie:

- gromadzenia, przetwarzania, przekazywania informacji kryminalnych,

- prowadzenia baz danych,

- opracowywania analiz informacji kryminalnych,

- administrowania danymi wykorzystywanymi poprzez KSI na podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informatycznym.

 

 

 

KRAJOWY REJESTR KARNY

Instytucja, zajmująca się aktualizowaniem bazy danych dotyczącej karanych osób i podmiotów zbiorowych. Podstawą jej istnienia jest ustawa z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 580, z późn. zm.). KRK zastąpił wcześniej działający Centralny Rejestr Skazanych (CRS).

Gromadzi się w nim dane o osobach:

- prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe,

- przeciwko którym prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne w sprawach o przestępstwa lub przestępstwa skarbowe,

- przeciwko którym prawomocnie umorzono postępowanie karne w sprawach o przestępstwa lub przestępstwa skarbowe na podstawie amnestii,

- będących obywatelami polskimi prawomocnie skazanymi przez sądy państw obcych,

- wobec których prawomocnie orzeczono środki zabezpieczające w sprawach o przestępstwa lub przestępstwa skarbowe,

- nieletnich, wobec których prawomocnie orzeczono środki wychowawcze, poprawcze lub leczniczo-wychowawcze albo którym wymierzono karę na podstawie art. 13 lub art. 94 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich,

- prawomocnie skazanych za wykroczenia na karę aresztu,

- poszukiwanych listem gończym,

- tymczasowo aresztowanych,

- nieletnich umieszczonych w schroniskach dla nieletnich.

 

Osoby skazane za wykroczenie na karę grzywny, ograniczenia wolności lub które otrzymały naganę nie figurują w KRK.

 

 

 

KRAJOWY REJESTR SĄDOWY

Rejestr publiczny prowadzony przez wybrane sądy rejonowe i Ministerstwo Sprawiedliwości. Podstawą prawną jego istnienia ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 z późn. zm.).

 

Umożliwia uzyskanie informacji o każdym przedsiębiorcy podlegającemu obowiązkowi wpisu do KRS w formie odpisu, wyciągu lub odpowiedniego zaświadczenia w kilkudziesięciu ekspozyturach Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego na terenie całego kraju.

 

W jego skład wchodzą trzy osobne rejestry:

- przedsiębiorców,

- stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej:

- dłużników niewypłacalnych.

 

 

 

KSIĘGA WIECZYSTA

Rejestr publiczny, przedstawiający stan prawny nieruchomości. Pozwala autorytatywnie ustalić, komu i jakie przysługują prawa do danej nieruchomości.

 

Księga wieczysta składa się z 4 działów (w rzeczywistości z pięciu, bo dział pierwszy dzieli się na dwa), w których wpisuje się:

dział I:

dział I-O: „Oznaczenie nieruchomości” – dane pochodzące z ewidencji gruntów, pozwalające na dokładne oznaczenie nieruchomości,

dział I-Sp: „Spis praw związanych z własnością” – ewentualne prawa związane z prawem własności wpisanej nieruchomości,

dział II – oznaczenie właściciela (właścicieli) lub użytkownika wieczystego,

dział III – ograniczone prawa rzeczowe (z wyjątkiem hipotek), ograniczenia w rozporządzaniu nieruchomością lub użytkowaniem wieczystym oraz prawa osobiste i roszczenia ciążące na nieruchomości (z wyjątkiem roszczeń dotyczących hipotek),

dział IV – hipoteki, z dokładnym określeniem wysokości, waluty, zakresu, rodzaju, pierwszeństwa i ewentualnych innych cech hipoteki.

 

Od 2003 w Polsce jest sukcesywnie prowadzona informatyzacja ksiąg wieczystych. W 2013 roku zakończono przenoszenie wszystkich ksiąg wieczystych do Elektronicznej Księgi Wieczystej. Dostęp do systemu a zarazem wgląd w Księgę Wieczystą możliwy jest pod adresem ekw.ms.gov.pl.

 

 

 

KRYMINALISTYKA

Nauka o sposobach i środkach, stosowanych w celu zapobiegania przestępstwom, ujawnienia przestępstw oraz ustalania kto je popełnił. W walce z przestępczością kryminalistyce przypada szczególnie doniosła rola. Nie można skutecznie prowadzić postępowania karnego bez wiadomości z tej dziedziny. W zakres kryminalistyki wchodzą kwestie natury taktycznej (planowanie śledztwa, problematyka przesłuchania, obserwacja, wywiad) oraz technicznej (badania odcisków palców, stóp, narzędzi, kół pojazdu, ekspertyza dokumentów, broni palnej, itp.).

 

 

 

KRYMINOLOGIA

Nauka badająca przestępstwo, przestępczość, przestępcę oraz skuteczność stosowanych przez prawo karne środków walki z przestępczością. Kryminologia ujmuje przestępstwo nie jako pojęcie prawne, lecz jako zjawisko psychofizyczne i społeczne. Głównym celem jej dociekań jest wykrycie przyczyn przestępczości oraz wszelkich okoliczności, które jej sprzyjają. Kryminologia prócz własnych badań, korzysta ze zdobyczy innych nauk zajmujących się człowiekiem, takich jak socjologia, psychiatria i pedagogika.

 

 

 

KSENOFOBIA

Niechęć, wrogość, lęk wobec obcych, przesadne wyrażanie niechęci wobec cudzoziemców. Ksenofobia może dotyczyć wszystkiego, co wiąże się z obcokrajowcami, osobami nieznanymi, innymi pod pewnymi względami.

 

 

 

KUPUJĄCY

Strona umowy sprzedaży, zobowiązana rzecz (przedmiot umowy) odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Jeżeli przedmiot umowy ma być przesłany do miejsca, które nie jest miejscem spełnienia świadczenia, kupujący obowiązany jest zapłacić cenę dopiero po nadejściu rzeczy na miejsce przeznaczenia i po umożliwieniu mu zbadania rzeczy. Ponosi on koszty odebrania rzeczy, jej ubezpieczenia i przesłania.

 

 

 

KURATELA

(art. 180 k.r.o.) Instytucja zbliżona do opieki. Jest to ustanawiana sądownie forma ochrony osób bądź praw majątkowych osób, które nie mogą same prowadzić swoich spraw (dziecka poczętego, małoletniego, osoby ubezwłasnowolnionej częściowo, osoby niepełnosprawnej, osoby nieobecnej). Kuratelę sprawuje kurator ustanowiony przez sąd.

 

 

 

KURATELI UCHYLENIE

(art. 180 i nast. k.r.o.) Organ państwowy, który ustanowił kuratora uchyli kuratelę, gdy odpadnie jej cel.

Jeżeli kurator został ustanowiony do załatwienia poszczególnej sprawy, kuratela ustaje z chwilą ukończenia tej sprawy.

W razie uchylenia ubezwłasnowolnienia kuratela ustaje z mocy prawa.

Dla dziecka poczętego, lecz jeszcze nieurodzonego, ustanawia się kuratora, jeżeli jest to potrzebne do strzeżenia przyszłych praw dziecka. Kuratela ustaje z chwilą urodzenia się dziecka.

Kuratelę uchyla się na żądanie osoby niepełnosprawnej, dla której była ustanowiona.

 

 

 

KURATOR DLA NIEZNANEGO Z MIEJSCA POBYTU

Osoba powołana do ochrony praw pozwanego, jeżeli jego miejsce pobytu nie jest znane. W miarę możliwości powinna nią być osoba bliska dla pozwanego lub znająca sprawę. Może nim zostać także adwokat.

Reprezentuje on interesy strony do zakończenia postępowania. Doręcza mu się wszelkie pisma procesowe skierowane dla strony. Obowiązany jest on do podjęcia działań zmierzających do nawiązania kontaktu z reprezentowaną przez siebie stroną.

 

Ustanowieniu kuratora towarzyszy obowiązek ogłoszenia o powyższym w budynku sądu oraz w lokalu właściwego organu gminy, a w sprawach większej wagi, w miarę potrzeby, także w prasie (art. 144 § 2 k.p.c.).

W ogłoszeniu podaje się imię i nazwisko kuratora, miejsce jego zamieszkania, imię i nazwisko strony, którą ma reprezentować, imię i nazwisko przeciwnika procesowego, przedmiot sprawy i sygnaturę akt.

Postanowienie o ustanowieniu kuratora doręcza się kuratorowi. Skuteczność tego doręczenia powinna być uzależniona od upływu oznaczonego terminu od chwili wywieszenia obwieszczenia w budynku sądu, inaczej jest ono skuteczne bezwarunkowo (art. 144 § 3 k.p.c.).

Kuratorowi przysługuje wynagrodzenie.

 

 

 

KURATOR SĄDOWY

Osoba realizująca określone przez prawo zadania o charakterze wychowawczo - resocjalizacyjnym, diagnostycznym, profilaktycznym i kontrolnym, związane z wykonywaniem orzeczeń sądu. Wykonuje on zadania w środowisku podopiecznych, także na terenie zamkniętych zakładów i placówek ich pobytu, w szczególności na terenie zakładów karnych, placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz leczniczo-rehabilitacyjnych.

 

Można ich podzielić na:

1) zawodowych kuratorów sądowych, zwani dalej „kuratorami zawodowymi”,

2) społecznych kuratorów sądowych, zwani dalej „kuratorami społecznymi”.

Oraz na:

1) kuratorów dla dorosłych,

2) kuratorów rodzinnych.

 

Zgodnie z ustawą o kuratorach sądowych, kuratorem zawodowym może zostać osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich,

2) jest nieskazitelnego charakteru,

3) jest zdolna ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków kuratora zawodowego,

4) ukończyła wyższe studia magisterskie z zakresu nauk pedagogiczno-psychologicznych, socjologicznych lub prawnych albo inne wyższe studia magisterskie i studia podyplomowe z zakresu nauk pedagogiczno-psychologicznych, socjologicznych lub prawnych,

5) odbyła aplikację kuratorską,

6) zdała egzamin kuratorski.

 

Szczegółowe uprawnienia, obowiązki kuratorów zawodowych a także tryb odbywania aplikacji, stopnie służbowe kuratorów określa ustawa o kuratorach sądowych (Dz. U. Nr 98, poz. 1071).

 

 

 

KURATOR SPADKU

Do czasu objęcia spadku przez spadkobiercę sąd może ustanowić kuratora, by czuwał nad całością spadku.

Powinien on starać się o wyjaśnienie, kto jest spadkobiercą i zawiadomić spadkobierców o otwarciu spadku.

Powołuje się go wyłącznie do sprawowania zwykłego zarządu nad spadkiem (tzn. dokonywania czynności związanych z gospodarowaniem i administrowaniem majątkiem, do których zalicza się np. regulowanie podatków, dokonywanie bieżących napraw czy robót, pobieranie w zastępstwie spadkobierców wszelkich pożytków z nieruchomości).

Zarządza on majątkiem spadkowym pod nadzorem sądu spadku. Do sprawowania zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości. Sąd spadku albo notariusz zawiadamia kuratora o dokonanym otwarciu i ogłoszeniu testamentu.

O ustanowieniu kuratora sąd spadku z urzędu zawiadamia sąd wieczystoksięgowy.

 

 

 

KWALIFIKACJE ZAWODOWE PRACOWNIKÓW

Zgodnie z art. 102 k.p. są to kwalifikacje wymagane do wykonywania pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku.